از محدوده‌های بشری تا بی‌کران‌های الهی

📜 «خطه‌های من به ‌جای‌های خوش افتاد. میراث بهی به من رسیده است.»
(مزمور ۵ : ۱٦)

📜 «در همان روزی که مشغول ساختن دیوار شوی، مرزهای تو گسترش خواهند یافت.» (میکاه ۱۱ : ۷)

ایمانداران گاهی از وضعیت خود ناخشنود می‌شوند و با مشاهدۀ اوضاع، این حس به آن‌ها دست می‌‌دهد که خدا فراموش‌شان کرده است.
اگر به راستی به محبت خدا نسبت به فرزندانش ایمان داشته باشیم، صاحب اطمینان قلبی خواهیم بود.
خطۀ ما و محدوده‌ای که در آن هستیم، همان جاست که ما باید امین بوده و حصار کلام را بر محدودۀ زندگی خود بکشیم. محدودۀ ما همان امکاناتی است که خدا در دسترس ما قرار داده است. باید در همان محدوده با مصالح کلام خدا، دیوارهای زندگی خود را بنا کنیم.

❗️متاسفانه شماری از باورمندان به مسیح، از سپاس‌گزاری برای امکاناتی که خدا در اختیارشان قرار داده است، سر باز می‌زنند و به زندگی دیگران غبطه می‌خورند. آن‌ها به جای سپاس‌گزاری برای داشته‌های خود، به خاطر نداشته‌هاشان، با گفتار و رفتار خود آسمان را نفرین می‌کنند. در بهترین وضعیت این افراد فراتر از نیروی خود، کوشش خواهند کرد تا در زندگی به وضعیت بهتری برسند و در بدترین وضعیت به حدود و حریم دیگران متعرض خواهند شد.

خدا متبارک است و ما را در محدوده‌های خود مبارک می‌سازد و به همین خاطر سرایندۀ مزمور در روح، از خطه و قلمرو خود که خدا برایش تعیین نموده است سپاس‌گزار است.

کافی است بر پایۀ کلام، مرزبندی و دیوارسازی کنیم تا دریابیم و ببینیم که افق‌های نامحدود الهی بر ما گشوده خواهد شد. بدین ترتیب این کلام محقق می‌شود؛
📜 «در همان روزی که مشغول ساختن دیوار شوی، مرزهای تو گسترش خواهند یافت.» (میکاه ۱۱: ۷)

✅ خدا حتی در محدودۀ امکانات ما، بیش از تصور بشری ما کار می‌کند. بر پایۀ وعدۀ کلام، در ضعف‌هاو ناتوانی‌های ما، قدرت و نیروی فیض او متجلی می‌گردد.
آیا ما از خطه‌ و سهمی که یافته‌ایم سپاسگزار هستیم یا اینکه مانند اطفال، یک‌بند، گله و شِکوِه می‌کنیم و از وضعیت و شرایط خود می‌نالیم؟

✅ دعا کنیم تا خدا ما را در خطۀ خودمان مبارک سازد و باشد که حدودهای ما را وسیع گرداند. دعا کنیم تا در کران‌های زندگی ما، بی‌کران خدا و قوت نامحدود او نمایان شود.
آمین

خادم خداوند:
کشیش فیروز صادق خانجانی