نماد سایت امروز

این سرزمین را به نسل تو بخشیده‌ام

به همه سلام می‌کنم،

در تورات، حدود سرزمین موعود به‌روشنی مشخص شده است؛ سرزمینی که وعده داده شده بود در اختیار اسرائیل قرار گیرد. دو نقشه از اسرائیل آورده‌ام تا بتوانید تصور کنید که وعدهٔ الهی چه اندازه گسترده بود و امروز سرزمین اسرائیل در مقایسه با آن وعده تا چه حد کوچک است.

اما هدف از بیان این حقیقت چیست؟

برای کلیسا نیز حدودی تعیین شده است؛ حد و مرزی که خدا برای مأموریت ما مقرر کرده، رفتن به تمامی جهان و رساندن انجیل جاودانه به همهٔ قوم‌ها، زبان‌ها و قبایل است. پرسش این است: ما امروز کجا ایستاده‌ایم؟ تا چه اندازه به این وعده نزدیک شده‌ایم؟
آیا تمام حدود تصرف شده است؟ یا تنها بخش کوچک و ناچیزی؟
آیا ممکن است گناه و سستی سبب شده باشد که بخش‌های بزرگی از این میدان را از دست بدهیم؟

خدا دربارهٔ حدود سرزمین موعود فرمود:

«در آن روز خداوند با ابرام عهد بست و گفت: این سرزمین را به نسل تو بخشیده‌ام، از نهر مصر تا نهر بزرگ، یعنی نهر فرات.»
(پیدایش ۱۵: ۱۸)

و باز نوشته شده است:

«هر جایی که کف پای شما بر آن قدم نهد، از آنِ شما خواهد بود؛ حدود شما از بیابان تا لبنان و از نهر فرات تا دریای مغرب خواهد بود.»
(تثنیه ۱۱: ۲۴)

اما برای کلیسا نیز مأموریتی با حدودی جهانی تعیین شده است. خداوند عیسی مسیح فرمود:

«پس بروید و همهٔ امت‌ها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید دهید، و به ایشان تعلیم دهید که هر آنچه به شما فرمان داده‌ام نگاه دارند.»
(متی ۲۸: ۱۹–۲۰)

و نیز فرمود:

«این انجیل ملکوت در تمام جهان موعظه خواهد شد تا شهادتی برای همهٔ قوم‌ها باشد، آنگاه انتها خواهد رسید.»
(متی ۲۴: ۱۴)

و در مکاشفه دربارهٔ وسعت این مأموریت نوشته شده است:

«و فرشته‌ای دیگر دیدم که در وسط آسمان پرواز می‌کرد و انجیل جاودانی را داشت تا آن را به ساکنان زمین بشارت دهد، به هر امت و قبیله و زبان و قوم.»
(مکاشفه ۱۴: ۶)

پولس رسول دربارهٔ اشتیاق خود برای رساندن انجیل چنین می‌گوید:

«به این ترتیب حریص بودم که انجیل را بشارت دهم، نه جایی که نام مسیح پیش‌تر برده شده بود.»
(رومیان ۱۵: ۲۰)

و همچنین نوشت:

«وای بر من اگر انجیل را بشارت ندهم!»
(اول قرنتیان ۹: ۱۶)

جان وسلی می‌گفت:
«برای تصرف دنیا به مردان و زنانی نیاز است که اهل دعا باشند و از گناه نفرت داشته باشند.»

اگر اشتیاق روحانی در ما نباشد، پیشرفت نیز نخواهد بود. تنها زمانی می‌توانیم حدود وعده را تصرف کنیم که دل ما برای انجیل بسوزد و زندگی ما از گناه جدا باشد.

✍️  کشیش بهروز خانجانی

خروج از نسخه موبایل