باید در جایی ایستاد که کشف کلام وجود دارد. در جایی که کلام مکشوف می‌شود و گوشت تازه یافت می‌شود یقینا به قول برادر برانهام، عقاب‌های خدا در آنجا گرد خواهند آمد.
در همه فرقه‌های مسیحی، واعظان خوب و توانمندی داریم. حتی در کلیسای کاتولیک نیز من واعظان بسیار توانایی دیده‌ام.
در هر کدام از این کلیساها نیز ممکن است کلام بنا کننده‌ای بشنویم. به هیچ وجه انکار نمی‌کنم.
اما این کلمات و موعظه‌های بعضا بنا کننده، با مکشوف شدن کلام، یکی نیست. مکشوف شدن کلام یعنی هماهنگی قوم، با تمامیت ارادۀ خدا در وقت مناسب و زمان مناسب.
یعنی کلامی که نبوتی باشد. منظور من عطای نبوت نیست. بلکه چیزی است که باید آن را بدانیم تا در دام و فریب گرفتار نشویم.
جایی که مکاشفه کلام نباشد چه چیزی جز سخنان تکراری و بعضا نادرست یا ناقص چیزی خواهید شنید؟
در حالی‌که دوستان عیسی از آنچه او انجام می‌دهد آگاه هستند.
در چند روز گذشته، هنگامی که داشتم بخش جدیدی به کتاب #مکاشفه_طوماری_مختوم_به_هفت_مهر اضافه می‌کردم، هم شاد بودم هم غمگین.
شاد بودم از این رو که خدا اَسرار ناگفتۀ خود را به شکل بی‌همانند و بی‌سابقه‌ای مکشوف می‌سازد و غمگین از این که انگار بسیاری از قوم در خواب سنگینی فرو رفته‌اند.
خدا فیض دهد تا در جایی باشیم که کشف کلام وجود دارد. در جایی که بتوان با ارادۀ کامل خدا هماهنگ بود.
برای این راه باید بها دهیم. ضروری‌است که از هر نظر، صلیب را برداریم و در این راه باریک گام برداریم.
کشیش بهروز خانجانی