📜 «و در اثنای راه، چون نزدیک به دمشق رسیدم، قریب به ظهر ناگاه نوری عظیم از آسمان گرد من درخشید. پس بر زمین افتاده، هاتفی را شنیدم که به من می‌گوید: «ای شائول، ای شائول، چرا بر من جفا می‌کنی؟» من جواب دادم: «خداوندا تو کیستی؟» او مرا گفت: «من آن عیسی ناصری هستم که تو بر وی جفا می‌کنی.» (اعمال ۲: ۶ – ۸)
وقتی در تعلیم مسیح کیهانی ادعا می‌شود که مسیح بزرگ‌تر از عیسی است چنین به نظر می‌رسد که نویسنده مرتد و دور از کلام از یاد برده که در ملاقات پولس در راه دمشق او یک نور عظیم دید. این نور خود را عیسی معرفی می‌کند.
پولس این نور را که عیسی بود، درخشنده‌تر از خورشید معرفی می‌کند.
📜 «در راه، ای پادشاه، در وقت ظهر نوری را از آسمان دیدم، درخشنده‌تر از خورشید که در دور من و رفقایم تابید.» (اعمال ۲۶: ۱۳)
و می‌دانیم که خدا نور است.
«….خدا نور است و هیچ ظلمت در وی هرگز نیست.» (۱ یوحنا ۱: ۵)
دلیل اینکه در تعلیم مسیح کیهانی، نقش عیسی کمرنگ می شود این است که می‌خواهند به شکلی ظریف القا کنند که نجات، عام است.
ولی از دیدگاه کتاب مقدس، تنها در صورتی که به زبان و در دل، عیسی را خداوند و برخاسته از مردگان در روز سوم اعتراف کنیم، نجات خواهیم یافت.
📜 «زیرا اگر به زبان خود عیسی خداوند را اعتراف کنی و در دل خود ایمان آوری که خدا او را از مردگان برخیزانید، نجات خواهی یافت.» (رومیان ۱۰: ۹)
📜 «و در هیچ کس غیر از او نجات نیست زیرا که اسمی دیگر زیر آسمان به مردم عطا نشده که بدان باید ما نجات یابیم.» (اعمال ۴: ۱۲)
بله؛ کلام دقیقاً و مشخصاً به نام عیسی به عنوان بالاترین نام و تنها نام برای نجات اشاره دارد.
همین روح که در تعمید تثلیثی، نام را انکار می‌کند در تعلیم مسیح کیهانی نام عیسی را انکار می‌کند.
📜 «تا به نام عیسی هر زانویی از آنچه در آسمان و بر زمین و زیر زمین است خم شود،» (فیلیپیان ۲: ۱۰)
حتی فرشتگان نیز در مقابل نام عیسی، خم می‌شوند.
آیا شگفت نیست که در همۀ بدعت‌ها به شکلی نام عیسی کم اهمیت تلقی شده یا کنار گذاشته می‌شود؟
در تعلیم شاهدان یهوه، نام عیسی در مقابل نام یهوه و در حد یوشع، شاگرد موسیٰ پائین آورد می‌شود.
در تعلیم تثلیث هم اسم عهد جدید آنکار می‌شود و در تعمید و در مراسم رسمی نام عیسی، عملا به کناری نهاده می‌شود.
در تعلیم مسیح کیهانی هم نام عیسی، کم‌اهمیت جلوه داده می‌شود و روی مسیح تأکید می‌شود.
در واقع در بدعت‌ها، مکاشفۀ اسم عیسی انکار می‌شود.
یشوعا، یعنی: یهوه نجات می‌دهد. کسی که مکاشفۀ نام عیسی را نداشته باشد نمی‌تواند اعتراف کند که در یشوعا (عیسی ) با خداوند جلال، مواجه هستیم.
«من عیسی فرشته خود را فرستادم تا شما را در کلیساها بدین امور شهادت دهم. من ریشه و نسل داود و ستارۀ درخشنده صبح هستم.» (مکاشفه ۲۲: ۱۶)
عیسی ستارۀ درخشنده صبح نامیده شده است. عیسی، همان مسیح است اما به‌طور خاص، کلام اشاره می‌کند که ستارۀ درخشنده صبح، عیسی است.
صبحی وجود ندارد اگر عیسی نباشد.
بدون ستارۀ درخشنده صبح، اصلا طلوع و آغازی در کار نیست.
📜 «…و طلوع‌های او از قدیم و از ایام ازل بوده است.» (میکاه ۵: ۲)
فیض با همگی باد
✍️ کشیش بهروز خانجانی