نه همچون عیسو

در کتاب مقدس از مردان و زنان بسیاری می‌خوانیم. درباره ایمان این مردان و زنان موعظه‌های بسیاری شنیده‌ایم. در مورد خنوخ، نوح، ابراهیم، موسی، راحاب، روت، استر ، اشعیا، ایلیا، ارمیا، رسولان، پولس، برنابا، اپلس، یعقوب، مریم، حنا و… بسیار خوانده و شنیده‌ایم. در تاریخ کلیسا هم مردان و زنان تاثیر گذار کم نداریم، پولیکارپ، ایرنیوس، یان هوس، لوتر، وسلی، فینی، پرهام، کالوین، سروتوس اسپانیایی، اورال رابرتس، بیلی گراهام، الکسی باریلیه، ویلیام برانهام و…
چه کسی می‌تواند تاثیر بزرگی که این مردان و زنان در تاریخ نجات بر جا گذاشته‌اند را انکار کند؟

اما در کنار این مردان و زنان، ما نمونه‌های منفی یا دست کم نمونه‌هایی داریم که با اینکه خدای حقیقی را می‌شناختند اما نمی‌توانستند با خواست و نقشۀ خدا هماهنگ شوند.
قائن، اسماعیل، عیسو و لوط، نمونه کسانی هستند که نتوانستند خود را با اراده کامل خدا هماهنگ سازند.
درباره قائن باید گفت او محصول یک درهم‌آمیزی انسان و مار بود. اسماعیل نیز فرزند زن آزاد نبود. لوط با اینکه برادر زاده ابراهیم بود اما شخصا صدای دعوت کننده را نشنیده بود. عیسو با اینکه میوه و محصول دو ایماندار بود، اما نتوانست ارزش و جایگاه نخست زادگی را درک کند.
پس می‌بینیم که چقدر فیض خدا ‌و درک دعوتی که داریم، اهمیت دارد.
دربارۀ عیسو گفته شده…
📜 مانند عیسو، بی‌عفاف و بی‌دین نباشید که حقّ نخست‌زادگی خود را به یک وعده غذا فروخت.
(عبرانیان ۱۲: ۱۶)

درباره اسماعیل و حتی قائن چنین چیزی از خدا نمی‌نشویم که بگوید از قائن یا اسماعیل نفرت داشتم. این این واژه تند را دربارۀ عیسو می‌خوانیم؛

📜 چنان‌که نوشته شده است: «یعقوب را دوست داشتم امّا از عیسو متنفّر بودم.
(رومیان ۹: ۱۳)

طبیعی بود که قائن به حساب نیاید یا اسماعیل فرزند وعده نباشد یا لوط، درک درستی از خواندگی خود نداشته باشد.
اما دربارۀ عیسو چنین نبود. او نمونه کسی است که با وعده نخست زادگی، متولد شد. او نه یک تثلیثی بود نه یک شاهد یهوه بود نه یک پنطیکاستی صاحب عطایا بود بلکه کسی بود که در یک موقعیت صد درصد کتاب مقدسی قرار داشت و نخست زاده بود. ولی با روشی که در پیش گرفت دچار ولرمی و بی‌تفاوتی شد و نخست زادگی را از دست داد.
متاسفانه بسیاری فیض را درک نمی‌کنند. فیض رایگان است اما ارزان نیست و بهای سنگینی پرداخت شده است.
اینکه در جایی ایمان آورده‌ایم که حقیقت اعلام می‌شود یک فیض بزرگ است. گرچه به نظر می‌رسد که گروهی این فیض بزرگ را درک نمی‌کنند.
اینکه در جایی ایستاده‌ایم که در فیض نخست زادگی متولد شدیم و صاحب تمام وعده ها هستیم.
اما اگر حتی در دل خود، این فیض را حقیر یا کوچک انگاریم یا به کاسه آشی فرقه‌ای آن را بفروشیم، بی‌گمان نگاه خدا به ما همان نگاهی خواهد بود که به عیسو داشت. اگر بخاطر منافع گروهی حاضر نباشیم با حقیقت همگام شویم، قطعا نگاه خدا به ما همان نگاهی خواهد بود که به عیسو داشت.
باید فیض خدا را دریابیم. ارزش این فیض را دریابیم. نخست زادگی به یعقوب تعلق نداشت ولی یعقوب ارزش نخست زادگی را دریافته بود. برای همین نخست زادگی از عیسو به یعقوب واگذار شد.
یهودیان وقتی مسیح را رد کردند نجات و فیض به امت ها رسید.
امروز نیز چنانچه آنانی که در این فیض متولد شده‌اند، ارزش این فیض را درنیابند، بی‌گمان این فیض به کسانی واگذار خواهد شد که برای آن شور و اشتیاق دارند.
یعقوب، برخلاف عیسو آماده بود تا برای حفظ این فیض عظیم، بها دهد.
امروز در مقابل چشمان همگی آنچه در مکاشفه در مورد خدمت انجیل جاودانه وعده داده شده بود در حال تحقق است.
بطوری که همانطور که مسیح طومار را پیچید و گفت این نوشته امروز محقق شد را می‌توان با قاطعیت امروز نیز اعلام کنیم.
ولی بقول کلام خدا کیست که آن را بپذیرد؟

📜 کیست که خبر ما را تصدیق نموده وکیست که ساعد خداوند بر او منکشف شده باشد؟ (اشعیا۵۳: ۱)

آیا ساعد خداوند بر شما منکشف شده است؟
دعای من این است که در سال ۲۰۲۴ ساعد خداوند بر کسانی که در دو دلی به سر می‌برند آشکار شود.
البته این اتفاق زمانی روی خواهد داد که در فروتنی دعا کنید و صدای شیطان، گوش‌های شما را پر نکرده باشد.

فیض با همگی شما باد
برادر شما

✍️ کشیش بهروز خانجانی