به طور معمول، دانشمندان مرگ را به عنوان توقف غیرقابل برگشت عملکرد یک ارگانیسم به عنوان یک کل در نظر میگیرند. با این حال، اعمالی مانند اهدای عضو نشان میدهد که اندامها، بافتها و سلولها میتوانند حتی پس از مرگ یک موجود زنده به عملکرد خود ادامه دهند. این مقاومت، این سوال را مطرح میکند: چه مکانیزمهایی به برخی از سلولها اجازه میدهد پس از مرگ یک موجود زنده همچنان به کار خود ادامه دهند؟
پژوهشگران در بررسی اخیر خود، توضیح داده اند که چگونه برخی از سلولها — وقتی مواد مغذی، اکسیژن، برق زیستی یا سیگنالهای بیوشیمیایی دریافت کنند — میتوانند پس از مرگ به ارگانیسمهای چندسلولی با عملکردهای جدید تبدیل شوند. این «حالت سوم» چالشهایی را برای درک سنتی دانشمندان از رفتار سلولی ایجاد میکند. در حالی که تغییرات رشدی مانند دگردیسی کرم ابریشم به پروانه یا تبدیل قورباغه از نوزاد قابل فهم هستند، موارد کمی وجود دارد که در آن ارگانیسمها به روشهایی غیر از الگوهای از پیش تعیین شده تغییر میکنند.
**زنوباتها** (Xenobots) نیز قادر به «تکثیر خودسازمانی کینماتیک» هستند، به این معنی که آنها میتوانند بدون رشد، ساختار و عملکرد خود را فیزیکی تکرار کنند. این با فرآیندهای تکثیر معمول که شامل رشد درون یا بر روی بدن ارگانیسم است، تفاوت دارد.
پژوهشگران همچنین دریافتهاند که سلولهای منفرد ریه انسان میتوانند به خودی خود به ارگانیسمهای چندسلولی مینیاتوری تبدیل شوند که قادر به حرکت هستند. این «آنتروبوتها» (Anthrobots) به روشهای جدیدی عمل میکنند و ساختار دارند. آنها نه تنها میتوانند در محیط خود حرکت کنند، بلکه قادرند هم خود را تعمیر کنند و هم سلولهای عصبی آسیبدیدهی مجاور خود را ترمیم نمایند.