چیزهای نخستین را بیاد نیاورید و در امور قدیم تفّکر ننمایید . اینک من چیز نویی به وجود می آورم و آن ا ن به
ظهور می آید. آیا آن را نخواهید دانست؟ اشعیا 43:1
یهودیان پس از بازگشت خود از تبعید بابل خود را در شرایط نابسامانی یافتهاند. سرزمینشان استق ل خود را از دست داده بود و دشمن از هر سو، آنها را تهدید میکرد. هر توطئه میتوانست همه برنامههای آینده را زیر سوال ببرد و هر گزارش نادرست شک مقامات بلند پایه امپراطوری را بر میانگیخت. در چنین شرایط آنها مانند هر قومی به یاد آوری روزهای گذشته درخشان خود میپرداختند و با دریغ و حسرت چشم به راه تجدید چنین روزگاری بودند. یادآوری گذشته و به ویژه یادآوری کارهایی که خداوند در گذشته برایمان انجام داده است، بسیار نیکوست. ک م خدا ما را به این کار فرامیخواند و از ما می خواهد هیچ یک از نیکوییهای خداوند را از یاد نبریم. ولی خطر در اینجاست که خداوند را در گذشته محدود کنیم و صاحب یک خدای تاریخی شویم. در چنین شرایطی، از کار خدا در امروز، در کنون غافل میشویم. خدا نه تنها در گذشته ما یا پدران ما کار کرده است بلکه امروز نیز به همین کیفیت کار می کند. مشکل در اینجاست که تنها ما سر انجام شکوهمند روندی را میبینیم ولی از خود روند غافل می شویم. چنین غفلتی باعث میشود کاری که خداوند امروز انجام میدهد را نادیده بگیریم و پیشروی در نقشهی الهی باز بمانیم. روزهای به اصط ح خوش گذشته، فرآیند مشارکت خدا و ایمانداران است که برای بیداری، آرامش و برقراری تقدس در کلیسا پیوسته دعا کردند و با خداوند راه رفتند. بر ماست که به جای سوگواری یا غفلت با شنیدن صدایی که امروز ما را مخاطب می سازد بسوی آینده مد نظر خدا گام بر داریم. اگر امروز را از دست دهیم، در آینده سهیم نخواهیم بود. آینده در امروز، در کنون، ساخته میشود، هر چند امروز ما ظاهر جفا و آوارگی باشد. همین بس است که اندکی تامل کنیم تا مانند ابراهیم از دیدن روز عیسی شادمان شویم. دعا کنیم تا خداوند امروزه نقشه خود را برای ما بازگو کند و چشم ها را باز کند تا کار های بزرگ او را ببینیم.
کشیش فیروز صادق خانجانی