دعا میکنیم، اما پاسخی نمیگیریم. برای شخصی بیمار، ساعتها دعا میکنیم و روزه میگیریم اما در انتها، بیمار از دنیا میرود.
برای پیروزی دعا میکنیم اما سرخورده میشویم.
میدانید چرا؟
کدام علت در پس این مشکل قرار دارد؟
علت ایناست که ما روح بخشش نداریم. در وقت تنگی او (خدا) یافت نمیشود چون تبدیل به انبار دشمنی شدهایم. با نفرت زندگی میکنیم. در تازگی روحانی گام بر نمیداریم و هر روزه خود را تفتیش نمیکنیم.
اعلام میکنیم که شفا هست اما در انتها نه “شفا” بلکه مرگ ظاهر میشود.
برادر برانهام گفت وقتی داوود دید که مرگ ظاهر شد متوجه شد که کارش نادرست بوده است.
اما ما همچنان با غرور گام بر میداریم. با غرور فخر میفروشیم در حالیکه کور و عریان هستیم اما به کوری و عریانی خود، آگاهی نداریم.
خدا قول داده است تا شفا دهندۀ ما باشد.
او وعده دهندهای امین است که نمیتواند دروغ بگوید. “اما فاصله گرفتن از او عواقب ناگواری دارد.”
فاصله داشتن با خدا یعنی “نزدیک بودن به شیطان” و در تصور و “توهم روحانی شدن” که نتیجۀ حضور گرمابخش شیطان است.
در انتها بهقول مکاشفه لخت یافت میشویم.
اگر در چنین وضعی هستی توبه، “تنها راه نجات” است. توبه “تنها راه نزدیکی دوباره” به آغوش گرم خداست. “توبه حقیقی” تنها مسیر رسیدن به “شفا و تبدیل حقیقی” است.
“روح خدا” تو را یاری دهد.
آمین.
✍️ کشیش بهروز خانجانی
🗓 تاریخ: ۷ شهریور ۱۳۹۷
