قانون طلايی

«با دیگران هما‌‌ن‌طور رفتار کنید که می‌خواهید آنها با شما رفتار کنند. این است خلاصۀ تورات و نوشته‌های انبیا.» (متی ۱۲: ۷)
شهادت خواهری را به یاد دارم که سالیان دراز بستری بود ولی روزی خداوند در رویا به ملاقاتش آمد و از او خواست تقاضای خود را مطرح کند. این خواهر که سالیان به اصطلاح زمین‌گیر شده بود، به جای مطرح کردن نیاز خود به شفا، شفای شخص دیگری را از خداوند خواست که در همان دم خود از بیماری شفا یافت و از بستر بیماری بلند شد.
متاسفانه ما در زمان نیاز، آنچنان به وضعیت خود توجه می‌کنیم و به اصطلاح در خود فرو می‌رویم که نیاز دیگران از ذهن ما دور می‌شود. یعنی نخست باید نیاز ما رفع شود تا بتوانیم در خدمت دیگران باشیم. رفته رفته به خاطر نیازهای خود دچار نوعی نخوت و خودخواهی می‌شویم. این وضعیت در بسیاری از افراد نیازمند دیده می‌شود. ما به این ترتیب به شکلی در آن «آزمایش» زندانی می‌شویم. چه بسا که خداوند مشکل ما را حل کند ولی این راه حل پاسخ نیاز اصلی ما نخواهد شد. همان راه حلی نیست که خداوند از ازلی برای مشکل ما منظور کرده است. افرادی که تنها به نیازهای خود متمرکز می‌شوند به عوارضی چون شخصیت شکننده یا خودخواهی دچار می‌شوند…
ولی از دیدگاه کلام خدا، هر نیازی به منزلۀ دعوتی برای توجه به نیازهای ‌دیگران است. طبق دعوت کلام خدا، برای دیگران همان کار را می‌کنیم که توقع داریم دیگران برای ما انجام دهند. با دیگران همان‌طور رفتار کنید که می‌خواهید آنها با شما رفتار کنند. این است خلاصۀ تورات و نوشته‌های انبیا. اگر نیاز به دعا داریم، پس باید برای دیگران دعا کنیم؛ اگر نیاز به توجه داریم، پس جا دارد به دیگران توجه کنیم؛ اگر هیچ‌کس ما را درک نمی‌کند، سعی کنیم ما دیگران را درک کنیم… بله چنان که خداوند به ما فرمود:
📜 «در همین راستا هر خدمتی که از مردم توقع دارید را خود در حق آنها انجام بدهید، که آموزه‌ی تورات و صحف انبیا در همین جمله خلاصه می‌شود.» (ترجمه از سریانی کهن)
جا دارد کمی با تامل و دعا به نیازهای خود نگاه کنیم و به افرادی نگاه کنیم که در اطراف‌مان همان نیازها را دارند. چه بسا که نتوانیم در ظاهر قدمی برای آنها برداریم ولی می‌توانیم «دست‌کم» برای آنها دعا کنیم و نیاز و خواسته‌‌هایشان را به پیش‌گاه خدا بلند کنیم.

 

 

برادر شما  بهروز خانجانی