پس‌ خداوند خدا به‌ مار گفت‌

📜(پیدایش ۳: ۱۴)
« پس‌ خداوند خدا به‌ مار گفت‌: «چونكه‌ این‌ كار كردی‌، از جمیع‌ بهایم‌ و از همۀ حیوانات‌ صحرا ملعون‌تر هستی‌! »

با توجه به اینکه این برگردان می‌تواند سوءتفاهم آفرین باشد، بسیاری از برگردان‌ها به پیروی از ترجمۀ هفتادتنان آیه را چنین ترجمه می‌کنند: «از میان همۀ بهایم و جانوران صحرا نفرین شده هستی».
پیداست که برگردان فوق به این مفهوم نیست که همۀ حیوانات اهلی و همۀ جانوران صحرا نفرین شده بودند. پس میان این دو برگردان باید در این باره حد وسط را در پیش گرفت چون حکم الهی جنبۀ “کنایه‌آمیز” دارد.
چگونه؟ باید حکم خدا را در کنار (پیدایش ۳: ۱) قرار داد: «مار در هوشیاری از دیگران حیوانات صحرا متمایز بود.»
در حالی‌که مار پس از گناه، از هر جانور زمینی چه حیوانات اهلی و بی‌‌زبان چه از حیوانات بیرون از باغ عدن، پست‌تر شمرده می‌شود. جایگاه مار که هوشیار، زبان‌آور و سخنور بود، از دیگر بهایم و جانوران بی‌زبان و غیر سخنگو، فرودست‌تر و پست می‌شود.
خدا در پس این سخن، بر شیطان حکم می‌کند.
حکم خدا در باغ عدن اجرا می‌شود. پس خدا از جانوران اهلی که به فضای باغ عدن مربوط می‌شوند، آغاز می‌کند و سپس به حیوانات صحرا می‌رسد. مار که در صدد بود بر فضای زندگی آدم، سروری کند، نه تنها از حیوانات صحرا (حوزۀ زندگی خودش) که در بیرون از باغ عدن بودند بلکه از حیوانات اهلی که در فضای زندگی آدم بودند هم، پست‌تر می‌‌شود. به مرغان هوا و آبزیان اشاره نمی‌شود. مار در صدد تسلط بر مرغان هوا و آبزیان نبود چون شیطان آرزوی چیره‌گی بر انسان را در دل پرورده بود.
کوشش مار به‌مثابه نقض فرمانی بود که در زمان موسی در چارچوب فرمان دهم، بیان خواهد شد: « به‌ خانۀ همسایۀ خود طمع‌ مورز، و به‌ زن‌ همسایه‌ات‌ و غلامش‌ و كنیزش‌ و گاوش‌ و الاغش‌ و به‌ هیچ‌ چیزی‌ كه‌ از آن‌ همسایۀ تو باشد، طمع‌ مكن‌.»
مار خواهان ریاست بود ولی ریاست او نظم الهی را به هم می‌زند و بی‌برکتی را وارد زمین می‌سازد. به همین دلیل به بیان کلام، طبیعت گرفتار و دچار رنج شده است چشم به راه تجلی پسران خدا است. آنها همان ذریت و نیرویی هستند که با وجود حملات، بر سر مار خواهند کوبید و ریاست شیطان را پایان خواهند بخشید.
ریاست مار باعث شده بود که تباهی حکفرما شود ولی خداوند به پیروزمندان کلیسا مژده می‌دهد که برخوردار از درخت زندگی‌بخش که در میانۀ باغ خداست خواهند شد. (مکاشفه ۲: ۷)

مار نماد هر ضدمسیح است که همیشه برای تسلط یافتن بر قوم خدا، در آرزوی نفوذ به کلیسای خداوند می‌سوزد.‌